هوا بوی شکوفه های سیب می داد، پایان شادی آدم برفی هایمان، می خواهم برایت

قصه ای بگویم، شاید مثل لالایی باشد که مادربزرگ هر شب با ماه و ستاره زمزمه می کرد

تا تو را با رویای شیرین کودکیت خواب کند. قصه ام با یکی بود یکی نبود،‌آغاز می شود اما

نمی دانم که در پایان کلاغ سیاه به خانه اش می رسد یا نه؟ قصه ای از جوانه های درخت

گیلاس و گل های یاس و بنفشه. همان هایی که باهم دیروز در باغچه کوچک دلمان

کاشتیم و برایشان هیچ حصا‌ری نبود و به هم قول دادیم که از خانه خورشید خانم هم بالاتر

روند. یادم است که تو گفتی: من خورشید را نقاشی می کنم و تو دریا را،‌ تا گل هایمان

خشک نشوند. اما نوک مداد آبی من شکسته بود،‌ تو تراشت را به من قرض دادی و من

دریایم را آبی تر از آب کشیدم. فردا تو به من گفتی: چه طور به غنچه ها آب دهیم؟ من آب

ماهی قرمزم را که برای سفره هفت سین بهار خریده بودم، تقدیم به گل هایت کردم،

ماهی داشت جان می داد، تو از خدا خواستی که باران ببارد، بارید.دست های کوچکت را

زیر قطره های باران گرفتی و برای ماهی ام تنگ بلور شدی، من نیز دست هایم را چتر

کردم و بر سرت گرفتم تا سرما نخوری، یادت است یک روز آمدی و گفتی: می خواهی ماه

و خورشید را با هم آشتی دهی. تو می خواستی از همه ابرها بالاتر روی و به خورشید

بگویی که ماه چه قدر دوستت دارد، گفتی: نردبان می خواهم، من به شهر قصه ها سفر

کردم و دانه لوبیای سحرآمیز را در باغچه قلبم کاشتم تا نردبانی شود و تو از آن بالا روی،

خورشید قبول کرد، گریه کردی. من اشک هایت را با ستاره ها پاک کردم و تو برایم از

آسمان نور ماه را هدیه آوردی. زیر نور ماه مشق هایمان را نوشتیم، من به تو حساب یاد

دادم و تو به من انشا گفتی. انشا را بیست گرفتم، تو ریاضی ات را چند شدی؟ راستی

یادت می آید روزی که با هم در دشت های سرسبز دفترچه نقاشی هایمان میان تشویق و

هیاهوی گل ها، بادبادک بازی می کردیم؟ باد،‌ بادبادک آبی مرا بالای درخت بادام برد، آنجا

که حتی دست نردبان هم به آن نمی رسید. من غصه خوردم،‌ تو سوت زدی باد آمد

بادبادکت را به دستش سپردی و او مثل باد از آنجا گذشت. حالا هر دویمان بادبادک

نداشتیم. این ها قصه های هزار و یک شب من و تو اند. قصه هایی که نه شهرزاد قصه گو و

نه هیچ کس دیگری قادر به بیان آن ها نیست. قصه هایی از من برای تو و قصه هایی از تو

برای من. راستی نگاهی به پنجره ی قلبت کرده ای؟ چند تا غنچه گل سرخ در آن روییده

است؟ نه نه اصلا بگذار بگویم: چند تا شکوفه آلوچه قرار است در آن بشکفد؟ به ماهی

قرمز تنگ بلور آرزوهایت سر زده ای؟ نکند که شیشه ای باشد. به بهارنارنج ها و شکوفه

های سیبی که قرار است تا چند روز دیگر در باغ نگاهت شکوفا شوند چه طور؟ نکند خانه

دلت پر از برف است و تو صدای برف پاروکن ها را نشنیده ای؟ نکند، آدم برفی دماغ

هویجی، از گل ها و شکوفه هایت تاجی بر سر زده باشد و به تو بگوید که من بهارم نگاه

کن گل و شکوفه دارم. هنوز دیر نشده مداد رنگی هایت را بردار و صفحه سفید آدم برفی را

سیاه سیاه خط خطی کن و به جایش لبخند سیب سرخ را به جوانه ها نقاشی کن.با

شکوفه ها عکس یادگاری بگیر و در قاب گل یاس آن را به یادگار بگذار. می دانم که 

می توانی تو پاک کن داری، پس باید همه غصه ها را پاک کنی و گل های شادی را بر

گلدان قلب ها بنشانی. راستی می خواهم گوشه ای از شادمانی هایت باشم و با هزار

هزار شکوفه گلابی مهمان نگاه مهربان تو. نمی دانم به من می گویی به نگاهم خوش

آمدی یا نه؟ اما من می آیم تا بار دیگر به درخت گیلاس حیاط خانه تان آویزان شوم.مشت

مشت گیلاس بخورم و با هم بخندیم. یادمان بماند که لحظه تحویل سال در دفترچه

مشقمان برای خدا نامه بنویسسم و از خدا بخواهیم که مواظب غنچه ها باشد تا دستچین

باد نشوند. داشت، داشت یادم می رفت که بگویم: به اندازه تک تک شکوفه های سفید و

صورتی دنیا دوستت دارم.

 راستی تو می دانی چند تا شکوفه سفید و صورتی در دنیاست؟ آروم لطفا این متن رو حتما بخونین..نوشته ی خودمه...